Dieta Przy GLP-1

Leki i związki oddziałujące na szlaki GLP-1 zmieniły podejście do leczenia otyłości i badań nad regulacją masy ciała. Semaglutyd działa jako agonista receptora GLP-1, tirzepatyd oddziałuje na receptory GIP i GLP-1, natomiast retatrutyd jest potrójnym agonistą receptorów GIP, GLP-1 i glukagonu (GCGR).

Ich wspólną cechą jest możliwość bardzo silnego wpływu na apetyt, sytość oraz ilość spożywanej energii. Właśnie dlatego żywienie w okresie znacznie zmniejszonego apetytu wymaga większej uwagi, a nie mniejszej.

Paradoks polega na tym, że im łatwiej jest jeść mało, tym ważniejsze staje się to, co faktycznie znajduje się na talerzu.

Celem dobrze zaplanowanego odżywiania nie powinno być więc jedynie maksymalne przyspieszenie spadku masy ciała. Należy również zadbać o odpowiednią podaż białka, witamin i składników mineralnych, nawodnienie, pracę przewodu pokarmowego oraz możliwie dobre zachowanie masy i funkcji mięśni.

To nie jest drobny dodatek do terapii. Wspólne stanowisko czterech dużych amerykańskich organizacji zajmujących się otyłością, żywieniem i medycyną stylu życia wskazuje właśnie na odpowiednie żywienie, zapobieganie niedoborom oraz ochronę mięśni i kości jako kluczowe elementy postępowania podczas terapii GLP-1.

Dlaczego dieta przy GLP-1 jest tak ważna?

Klasyczna redukcja masy ciała często oznacza ciągłą walkę z głodem. W przypadku agonistów GLP-1 sytuacja może wyglądać zupełnie inaczej.

Zmniejszenie apetytu i wcześniejsze pojawianie się sytości może sprawić, że osoba bez większego wysiłku zaczyna spożywać znacznie mniej kalorii.

Z punktu widzenia redukcji masy ciała jest to korzystne. Z punktu widzenia żywienia pojawia się jednak nowe wyzwanie.

Jeżeli ktoś wcześniej jadł 2500 kcal, a teraz spontanicznie zjada przykładowo 1300–1600 kcal, zmniejsza się nie tylko podaż energii. Potencjalnie spada również ilość dostarczanego:

• białka,
• żelaza,
• wapnia,
• magnezu,
• cynku,
• witamin z grupy B,
• witaminy D,
• niezbędnych kwasów tłuszczowych,
• błonnika i płynów.

Dlatego „nie jestem głodny” nie jest równoznaczne z „odżywiam się prawidłowo”.

Eksperci zwracają uwagę, że ograniczenie ilości spożywanego pokarmu podczas terapii GLP-1 może zwiększać ryzyko niedostatecznej podaży części składników odżywczych, szczególnie jeśli dieta była niskiej jakości już przed rozpoczęciem leczenia.

Białko – jeden z najważniejszych elementów diety przy GLP-1

Jeżeli mielibyśmy wskazać jeden makroskładnik, na który warto zwrócić szczególną uwagę podczas dużej redukcji masy ciała, byłoby nim białko.

Powód jest prosty.

Podczas odchudzania organizm nie traci wyłącznie tkanki tłuszczowej. Część utraconej masy może stanowić również masa beztłuszczowa.

Bardzo dobrze pokazują to dane dotyczące tirzepatydu.

Co pokazała analiza składu ciała SURMOUNT-1?

W podbadaniu SURMOUNT-1 wykonano pomiary DXA u 160 uczestników.

Po 72 tygodniach w grupie tirzepatydu średnia zmiana wynosiła:

masa ciała: −21,3%

masa tłuszczowa: −33,9%

masa beztłuszczowa: −10,9%

Oznacza to, że zdecydowanie większa część utraty masy pochodziła z tkanki tłuszczowej, ale jednocześnie następował mierzalny spadek lean mass.

To niezwykle ważne w praktyce.

Celem dobrej redukcji nie powinno być:

„stracić jak najwięcej kilogramów”.

Lepszym celem jest:

stracić możliwie dużo nadmiernej tkanki tłuszczowej, zachowując jak najwięcej sprawnej masy mięśniowej.

Ile białka przy GLP-1?

Nie istnieje jedna liczba odpowiednia dla każdego człowieka. Zapotrzebowanie zależy m.in. od wieku, masy i składu ciała, aktywności, wielkości deficytu energetycznego oraz stanu zdrowia.

W praktyce u aktywnych osób podczas redukcji często rozważa się podaż białka wyższą od minimalnego zapotrzebowania populacyjnego.

Istotniejsze od obsesyjnego trzymania się jednej liczby jest jednak dopilnowanie, aby białko nie zostało przypadkowo wyparte z jadłospisu przez bardzo małą ilość jedzenia.

Przykładowymi wartościowymi źródłami są jaja, ryby, chude mięso, nabiał, skyr, twaróg, jogurt wysokobiałkowy, tofu, tempeh i rośliny strączkowe. W razie trudności z pokryciem zapotrzebowania żywnością wygodnym uzupełnieniem może być odżywka białkowa.

Nie powinna jednak zastępować całej diety.

Lepiej rozłożyć białko w ciągu dnia

Zjedzenie całej dziennej ilości białka w jednym ogromnym posiłku może być szczególnie niekomfortowe u osoby, która szybko osiąga sytość.

Praktyczniejsze może być rozłożenie źródeł białka na kilka mniejszych posiłków.

Przykładowo:

śniadanie → białko

obiad → białko

kolacja → białko

mała przekąska → białko, jeżeli jest potrzebna

Nie chodzi o jedzenie co dwie godziny. Chodzi o to, aby każdy posiłek miał określoną wartość odżywczą.

Mięśnie – sama dieta nie wystarczy

Drugą stroną ochrony masy mięśniowej jest trening oporowy.

Organizm potrzebuje powodu, żeby utrzymywać tkankę mięśniową.

Trening siłowy dostarcza takiego bodźca.

Dlatego połączenie:

odpowiednia podaż białka + trening oporowy + rozsądny deficyt energetyczny

jest znacznie bardziej logiczną strategią niż samo:

„jem jak najmniej, bo nie jestem głodny”.

Aktualne stanowisko ekspertów dotyczące GLP-1 wyraźnie wskazuje na trening oporowy wraz z odpowiednim żywieniem jako element strategii ochrony mięśni i kości.

Szczególnego znaczenia nabiera to u osób starszych, u których utrata mięśni może pogarszać sprawność fizyczną.

Nie próbuj jeść najmniej, jak tylko się da

To jeden z najważniejszych błędów.

Jeżeli lek silnie ogranicza apetyt, może pojawić się pokusa:

„Skoro nie jestem głodny, wykorzystam to i będę jadł 700–900 kcal.”

Większy deficyt nie zawsze oznacza lepszy rezultat.

Przy ekstremalnym ograniczeniu jedzenia trudniej dostarczyć wystarczającą ilość białka, niezbędnych kwasów tłuszczowych, witamin, składników mineralnych i błonnika. Rośnie też znaczenie problemu utraty masy beztłuszczowej.

GLP-1 nie powinien być traktowany jako narzędzie do głodówki.

Jego dużą zaletą może być właśnie możliwość utrzymania rozsądnej diety redukcyjnej bez ciągłej walki z apetytem.

Gęstość odżywcza – mniej jedzenia oznacza, że każdy posiłek ma większe znaczenie

Wyobraźmy sobie dwie osoby spożywające 1500 kcal.

Pierwsza dieta opiera się głównie na słodyczach, słonych przekąskach, słodzonych napojach i wysoko przetworzonych produktach.

Druga zawiera ryby, jaja, nabiał, mięso lub produkty roślinne bogate w białko, warzywa, owoce, pełne ziarna, orzechy i dobre źródła tłuszczu.

Kaloryczność może być podobna.

Wartość odżywcza jest zupełnie inna.

Im mniejsza całkowita ilość jedzenia, tym mniej miejsca pozostaje na produkty, które dostarczają dużo energii i niewiele wartościowych składników.

Dlatego podstawę jadłospisu warto budować wokół produktów o wysokiej gęstości odżywczej.

Warzywa, owoce i błonnik

Błonnik jest kolejnym elementem, którego łatwo zaczyna brakować, gdy całkowita ilość jedzenia gwałtownie spada.

Ma znaczenie dla:

regularności wypróżnień, mikrobioty jelitowej, sytości oraz jakości całej diety.

Dobrymi źródłami są warzywa, owoce, płatki owsiane, produkty pełnoziarniste, nasiona, orzechy i rośliny strączkowe.

Jest jednak pewien haczyk.

Więcej błonnika nie zawsze znaczy lepiej

U osoby mającej nudności, wzdęcia albo bardzo silne uczucie pełności nagłe wrzucenie ogromnej ilości błonnika może pogorszyć komfort.

Dlatego ilość należy zwiększać stopniowo i łączyć ją z odpowiednią podażą płynów.

Nawodnienie – często niedoceniany problem

Mniejszy apetyt może oznaczać również mniejsze zainteresowanie piciem.

Dodatkowo część wody pochodzi normalnie z pożywienia. Jeżeli ktoś zaczyna jeść o połowę mniej, automatycznie może dostarczać mniej płynów również tą drogą.

Przy nudnościach, wymiotach lub biegunce problem może stać się jeszcze większy.

Dlatego nie należy czekać wyłącznie na bardzo silne pragnienie.

Woda powinna być podstawowym napojem, a indywidualne zapotrzebowanie zależy m.in. od temperatury, aktywności, masy ciała, diety i stanu zdrowia.

Elektrolity – czy każdy potrzebuje suplementacji?

Nie.

Popularność GLP-1 doprowadziła do powstania ogromnego rynku „elektrolitów dla GLP-1”, ale sama terapia nie oznacza automatycznie konieczności codziennego przyjmowania preparatu elektrolitowego.

Przy prawidłowym żywieniu i nawodnieniu wiele osób pokrywa zapotrzebowanie zwykłą dietą.

Inaczej może wyglądać sytuacja przy dużej utracie płynów wskutek wymiotów lub biegunki, intensywnym wysiłku, wysokiej temperaturze albo innych szczególnych okolicznościach.

W przypadku utrzymujących się wymiotów lub objawów odwodnienia rozwiązaniem nie powinno być jednak wyłącznie wypicie kolejnego preparatu — należy skontaktować się z lekarzem.

Tłuszcze – potrzebne, ale warto uważać na wielkość posiłku

Tłuszcz jest niezbędnym elementem diety i uczestniczy m.in. we wchłanianiu witamin A, D, E i K.

Dobrymi źródłami mogą być:

oliwa z oliwek, orzechy, pestki, awokado oraz tłuste ryby.

Jednocześnie bardzo tłuste i duże posiłki mogą być źle tolerowane przez część osób mających nasilone objawy żołądkowo-jelitowe.

Rozwiązaniem nie musi być dieta beztłuszczowa.

Często wystarczy zmniejszenie wielkości posiłku i rozsądna ilość tłuszczu.

Węglowodany – nie trzeba ich eliminować

GLP-1 nie wymaga automatycznie diety ketogenicznej ani bardzo niskowęglowodanowej.

Węglowodany mogą być normalnym elementem dobrze zbilansowanej diety.

Warto preferować źródła takie jak:

ziemniaki, ryż, płatki owsiane, kasze, pełnoziarniste pieczywo, owoce, warzywa i rośliny strączkowe.

Znacznie ważniejsza od samego pytania:

„ile węglowodanów?”

jest jakość całej diety i jej dopasowanie do konkretnej osoby.

Nudności przy GLP-1 – jak zmodyfikować dietę?

Objawy ze strony przewodu pokarmowego należą do najczęstszych działań niepożądanych obserwowanych w badaniach tej klasy związków.

W SURMOUNT-1 najczęstsze działania niepożądane tirzepatydu były właśnie żołądkowo-jelitowe i występowały szczególnie podczas zwiększania dawki.

Podobny obraz obserwowano w badaniu retatrutydu: objawy żołądkowo-jelitowe były najczęstsze, zależne od dawki i przeważnie łagodne lub umiarkowane.

Przy nudnościach często lepiej tolerowane są:

mniejsze porcje zamiast ogromnych posiłków, wolniejsze jedzenie, unikanie przejadania się, umiarkowana ilość tłuszczu oraz prostsze posiłki.

Nie należy zmuszać się do kończenia dużej porcji tylko dlatego, że została przygotowana.

Uczucie pełności – dlaczego ogromny posiłek może być złym pomysłem?

Jedną z charakterystycznych zmian jest możliwość pojawienia się sytości po znacznie mniejszej ilości jedzenia.

Dlatego model:

„nic nie jem cały dzień, a wieczorem nadrabiam 1500 kcal”

może być bardzo niekomfortowy.

Przy bardzo małym apetycie lepiej sprawdzają się czasem mniejsze, ale odżywcze posiłki rozłożone w ciągu dnia.

Nie oznacza to obowiązku jedzenia pięciu czy sześciu razy dziennie.

Celem jest uniknięcie sytuacji, w której cały dzienny jadłospis trzeba zmieścić w jednym ogromnym posiłku.

Zaparcia przy GLP-1

Zaparcia mogą wynikać z kilku nakładających się czynników:

mniejszej ilości jedzenia, mniejszej podaży błonnika, niedostatecznego nawodnienia, mniejszej aktywności fizycznej oraz zmian motoryki przewodu pokarmowego.

Pierwsze elementy, którym warto się przyjrzeć, to:

płyny + błonnik + ruch + ogólna ilość jedzenia.

Jeżeli problem jest nasilony lub długotrwały, warto omówić go z lekarzem zamiast samodzielnie stosować przewlekle środki przeczyszczające.

Witaminy i minerały – suplementować wszystko?

Nie ma podstaw, aby każda osoba stosująca GLP-1 automatycznie kupowała kilkanaście suplementów.

Ale jest bardzo dobry powód, aby zwrócić uwagę na ryzyko niedoborów przy długotrwałym znacznym ograniczeniu jedzenia. To jeden z problemów wskazanych we wspólnym stanowisku ekspertów.

Zamiast suplementować „w ciemno”, warto ocenić dietę, objawy, historię medyczną i — gdy są wskazania — wykonać odpowiednie badania.

Szczególną uwagę mogą wymagać m.in. osoby stosujące bardzo restrykcyjne diety, weganie i wegetarianie, osoby z chorobami przewodu pokarmowego, niedokrwistością lub wcześniejszymi niedoborami.

Semaglutyd, tirzepatyd i retatrutyd – czy dieta powinna być inna?

Podstawowe zasady pozostają bardzo podobne, ale mechanizmy tych związków nie są identyczne.

Semaglutyd jest agonistą receptora GLP-1.

Tirzepatyd jest agonistą receptorów GIP i GLP-1. W badaniu SURMOUNT-1 u 2539 osób z otyłością lub nadwagą średnia redukcja masy ciała po 72 tygodniach wynosiła około 15,0%, 19,5% i 20,9% odpowiednio dla 5, 10 i 15 mg, wobec 3,1% w grupie placebo.

Retatrutyd oddziałuje dodatkowo na receptor glukagonu. W badaniu fazy 2 średnia redukcja masy ciała po 48 tygodniach sięgała 24,2% w grupie 12 mg.

Nie oznacza to jednak, że dla każdego z tych związków potrzebna jest zupełnie inna dieta.

Podstawowe cele pozostają wspólne:

odpowiednia podaż składników odżywczych, ochrona mięśni, nawodnienie, odpowiednia ilość błonnika i tolerancja przewodu pokarmowego.

Ważne: retatrutyd ma inny status

Retatrutyd należy oddzielić od zatwierdzonych leków.

Przytoczone dane dotyczą badań klinicznych nad eksperymentalnym związkiem LY3437943, a nie zaleceń dotyczących samodzielnego stosowania retatrutydu.

Co pokazały duże badania dotyczące redukcji masy ciała?

Warto zobaczyć skalę zmian, ponieważ tłumaczy ona, dlaczego temat żywienia i ochrony masy mięśniowej stał się tak istotny.

Semaglutyd – STEP 1

Badanie STEP 1 obejmowało 1961 dorosłych z nadwagą lub otyłością bez cukrzycy. Semaglutyd 2,4 mg stosowany razem z interwencją dotyczącą stylu życia doprowadził do znacznie większej średniej redukcji masy ciała niż placebo.

Tirzepatyd – SURMOUNT-1

Badanie obejmowało 2539 uczestników. Po 72 tygodniach średnie zmiany masy ciała wynosiły około:

−15,0% – 5 mg

−19,5% – 10 mg

−20,9% – 15 mg

w porównaniu z około −3,1% dla placebo.

Retatrutyd – faza 2

W badaniu obejmującym 338 osób po 48 tygodniach średnia zmiana masy ciała wynosiła:

−8,7% – 1 mg

−17,1% – 4 mg

−22,8% – 8 mg

−24,2% – 12 mg

wobec −2,1% dla placebo.

Tak duża utrata masy ciała sprawia, że pytanie „co tracimy razem z kilogramami?” nabiera realnego znaczenia.

Jak może wyglądać dobrze zbudowany posiłek?

Nie potrzebujemy specjalnego „jedzenia dla GLP-1”.

Prosty model posiłku może wyglądać następująco:

źródło białka + warzywa lub owoce + źródło węglowodanów o dobrej jakości + umiarkowana ilość wartościowego tłuszczu.

Przykład:

grillowana pierś kurczaka lub łosoś, ziemniaki, duża porcja warzyw i niewielka ilość oliwy.

Albo:

skyr/jogurt wysokobiałkowy, płatki owsiane, owoce jagodowe i kilka orzechów.

Albo:

jajka, pieczywo pełnoziarniste, warzywa i niewielka ilość awokado.

Nie musi być egzotycznie. Dieta, którą można utrzymać przez miesiące i lata, jest bardziej wartościowa niż perfekcyjny jadłospis stosowany przez tydzień.

Przykładowy dzień żywienia

To przykład konstrukcji jadłospisu, a nie uniwersalny plan kaloryczny.

Śniadanie: omlet z jaj i dodatkowego źródła białka, warzywa, pieczywo pełnoziarniste.

Obiad: chude mięso lub ryba, ziemniaki/ryż/kasza, warzywa, oliwa.

Przekąska: skyr lub jogurt wysokobiałkowy z owocami.

Kolacja: twaróg, tofu, ryba lub inne źródło białka, warzywa i niewielka porcja węglowodanów zależnie od zapotrzebowania.

Jeżeli apetyt jest niewielki, porcje mogą być mniejsze. Priorytetem staje się wtedy jakość i wartość odżywcza każdego posiłku.

10 najczęstszych błędów żywieniowych przy GLP-1

1. Jedzenie ekstremalnie małej liczby kalorii, tylko dlatego, że głód praktycznie zniknął.
2. Za mało białka.
3. Brak treningu oporowego podczas szybkiej redukcji.
4. Za mało płynów.
5. Prawie całkowita rezygnacja z warzyw i owoców.
6. Próba pokrycia większości diety suplementami i shake'ami.
7. Bardzo duże i tłuste posiłki mimo nasilonych nudności.
8. Ignorowanie długotrwałych wymiotów, biegunki lub zaparć.
9. Automatyczne eliminowanie całych grup produktów bez wskazania.
10. Myślenie wyłącznie o liczbie na wadze, a nie o składzie ciała, sile i zdrowiu metabolicznym.

Co po zakończeniu terapii?

To jeden z najbardziej niedocenianych tematów.

Jeżeli cały proces odchudzania opiera się wyłącznie na tym, że „lek sprawia, że nie chce mi się jeść”, po jego odstawieniu może zabraknąć wypracowanej struktury żywieniowej.

Dlatego okres redukcji warto wykorzystać do stworzenia nawyków:

regularnego jedzenia wartościowych produktów, odpowiedniej podaży białka, kontroli porcji, treningu, aktywności i świadomego reagowania na głód.

Długoterminowe utrzymanie masy ciała jest osobnym etapem leczenia otyłości, a nie automatyczną konsekwencją schudnięcia.

FAQ – dieta przy semaglutydzie, tirzepatydzie i innych lekach GLP-1

Co najlepiej jeść przy GLP-1?

Nie istnieje jeden obowiązkowy jadłospis. Podstawę powinna stanowić możliwie mało przetworzona dieta dostarczająca odpowiedniej ilości białka, warzyw, owoców, błonnika, wartościowych tłuszczów oraz witamin i składników mineralnych.

Czy trzeba jeść dużo białka?

Podczas redukcji odpowiednia podaż białka nabiera szczególnego znaczenia ze względu na ochronę masy mięśniowej. Konkretna ilość powinna być dopasowana indywidualnie.

Czy można pić odżywkę białkową?

Może być wygodnym uzupełnieniem diety, szczególnie przy małym apetycie. Nie powinna jednak zastępować różnorodnego jadłospisu.

Czy trzeba odstawić węglowodany?

Nie. Nie ma ogólnej zasady wymagającej stosowania diety ketogenicznej podczas terapii GLP-1.

Co jeść przy nudnościach?

Często lepiej tolerowane są mniejsze porcje, prostsze potrawy i posiłki o umiarkowanej zawartości tłuszczu. Utrzymujące się lub nasilone objawy wymagają konsultacji medycznej.

Czy trening siłowy ma sens podczas GLP-1?

Tak. Jest jednym z najważniejszych bodźców pomagających zachować funkcję i masę mięśni podczas redukcji i jest wskazywany w aktualnych rekomendacjach dotyczących żywienia i stylu życia przy GLP-1.

Czy trzeba brać witaminy?

Nie automatycznie. Ryzyko niedoborów zależy od jakości i ilości diety, wcześniejszych niedoborów, chorób i innych czynników. Suplementację najlepiej dobierać do rzeczywistego zapotrzebowania.

Czy zasady żywienia są takie same dla semaglutydu i tirzepatydu?

Podstawowe priorytety są podobne. Indywidualne różnice wynikają przede wszystkim z tolerancji terapii, wielkości redukcji masy ciała, chorób współistniejących i całkowitej ilości spożywanego pokarmu.

Podsumowanie

Semaglutyd, tirzepatyd i rozwijane związki takie jak retatrutyd pokazują, jak silnie farmakologiczna modulacja sygnałów związanych z apetytem i metabolizmem może wpływać na masę ciała. Badania kliniczne wykazały redukcje masy ciała, które jeszcze niedawno były trudne do osiągnięcia farmakoterapią.

Jednocześnie spadek apetytu nie eliminuje znaczenia prawidłowego żywienia — przeciwnie, zwiększa jego znaczenie.

Im mniej jedzenia mieści się w diecie, tym ważniejsza staje się jakość każdego posiłku.

Najważniejszym celem nie powinno być więc:

„Jak zjeść jeszcze mniej?”

lecz:

„Jak przy mniejszej podaży energii dostarczyć organizmowi to, czego potrzebuje, i zachować możliwie dużo zdrowej, funkcjonalnej masy mięśniowej?”

W praktyce oznacza to odpowiednią podaż białka, wartościową żywność, warzywa i owoce, błonnik, nawodnienie, trening oporowy oraz reagowanie na działania niepożądane zamiast ich ignorowania.

To właśnie połączenie skutecznej redukcji masy ciała z ochroną jakości diety, mięśni, sprawności i zdrowia metabolicznego powinno być podstawą nowoczesnego podejścia do żywienia podczas terapii GLP-1.

Badania i bibliografia

1. Mozaffarian D. i wsp. (2025). Nutritional Priorities to Support GLP-1 Therapy for Obesity: A Joint Advisory From the American College of Lifestyle Medicine, the American Society for Nutrition, the Obesity Medicine Association, and The Obesity Society. American Journal of Clinical Nutrition / Obesity. Dokument ekspercki dotyczący żywienia, aktywności, masy mięśniowej, niedoborów i działań niepożądanych podczas terapii GLP-1.
Publikacja w PubMed

2. Wilding J.P.H. i wsp. (2021). Once-Weekly Semaglutide in Adults with Overweight or Obesity. New England Journal of Medicine, 384, 989–1002. DOI: 10.1056/NEJMoa2032183. Badanie STEP 1.
Badanie STEP 1 – NEJM

3. Jastreboff A.M. i wsp. (2022). Tirzepatide Once Weekly for the Treatment of Obesity. New England Journal of Medicine, 387, 205–216. DOI: 10.1056/NEJMoa2206038. Badanie SURMOUNT-1.
Badanie SURMOUNT-1 – NEJM

4. Look M. i wsp. (2025). Body composition changes during weight reduction with tirzepatide in the SURMOUNT-1 study of adults with obesity or overweight. Diabetes, Obesity and Metabolism. Analiza DXA dotycząca zmian masy tłuszczowej i beztłuszczowej.
Analiza składu ciała SURMOUNT-1 – PubMed

5. Jastreboff A.M. i wsp. (2023). Triple-Hormone-Receptor Agonist Retatrutide for Obesity — A Phase 2 Trial. New England Journal of Medicine, 389, 514–526. DOI: 10.1056/NEJMoa2301972.
Badanie retatrutydu – NEJM

Informacja: Materiał ma charakter edukacyjny i nie stanowi indywidualnej porady medycznej ani dietetycznej. Semaglutyd i tirzepatyd są substancjami wykorzystywanymi w produktach leczniczych w określonych wskazaniach. Retatrutyd (LY3437943) jest związkiem badanym klinicznie; informacje dotyczące retatrutydu odnoszą się do badań naukowych, a nie do zaleceń samodzielnego stosowania.