Hormon wzrostu i peptydy wpływające na jego wydzielanie są często wrzucane do jednego worka. Z punktu widzenia biologii są to jednak dwa zupełnie różne podejścia do osi GH/IGF-1.

Somatropina dostarcza bezpośrednio rekombinowany ludzki hormon wzrostu. CJC-1295 WITHOUT DAC, Ipamorelin i Tesamorelin działają wcześniej w szlaku – wpływają na mechanizmy odpowiedzialne za uwalnianie endogennego GH przez przysadkę.

Najprościej:

Somatropina → receptor GH

natomiast:

CJC-1295 / Tesamorelin → GHRHR → przysadka → GH

oraz:

Ipamorelin → GHS-R1a → przysadka → GH

To fundamentalna różnica pomiędzy HGH a związkami stymulującymi jego wydzielanie. (DailyMed)

Czym jest HGH?

HGH, czyli Human Growth Hormone, to ludzki hormon wzrostu. Jego naturalna forma produkowana jest przez komórki somatotropowe przedniego płata przysadki.

Określenie somatropina (somatropin) odnosi się natomiast do rekombinowanego ludzkiego hormonu wzrostu.

Somatropina nie potrzebuje pobudzać przysadki do produkcji GH. Sama oddziałuje na receptory hormonu wzrostu znajdujące się w różnych tkankach.

Receptory GH występują m.in. w hepatocytach, miocytach i adipocytach. Część efektów sygnalizacji GH jest następnie związana z produkcją IGF-1 – Insulin-like Growth Factor 1. (DailyMed)

Schemat wygląda więc następująco:

Somatropina → receptor GH → sygnalizacja GH → m.in. IGF-1

To odróżnia HGH od CJC-1295, Ipamorelinu i Tesamorelinu.

Naturalne pulsacyjne wydzielanie GH

Fizjologiczna sekrecja hormonu wzrostu nie jest stała.

Przysadka uwalnia GH pulsacyjnie, a wielkość i częstotliwość tych pulsów zależą od szeregu sygnałów hormonalnych.

Jednym z najważniejszych jest:

GHRH – Growth Hormone-Releasing Hormone

GHRH produkowany w podwzgórzu aktywuje receptor GHRHR na komórkach somatotropowych przysadki.

W rezultacie dochodzi do syntezy i pulsacyjnego uwalniania endogennego GH. (DailyMed)

I właśnie ten naturalny mechanizm jest punktem wyjścia do zrozumienia CJC-1295 oraz Tesamorelinu.

CJC-1295-WITHOUT DAC – sygnał przez receptor GHRH

CJC-1295 WITHOUT DAC, określany również jako Modified GRF (1-29) / Mod GRF 1-29, należy do analogów GHRH.

Nie jest hormonem wzrostu.

Jego mechanizm znajduje się przed GH w osi hormonalnej.

Schemat:

CJC-1295 WITHOUT DAC → GHRHR → przysadka → endogenny GH → IGF-1

Dlatego badanie CJC-1295 WITHOUT DAC dotyczy przede wszystkim regulacji naturalnej osi odpowiedzialnej za uwalnianie GH.

CJC-1295 WITH DAC a WITHOUT DAC

Istotne jest również rozróżnienie dwóch określeń występujących w literaturze i handlu:

CJC-1295 WITH DAC

oraz

CJC-1295 WITHOUT DAC / Mod GRF 1-29

DAC oznacza Drug Affinity Complex i wpływa na właściwości farmakokinetyczne cząsteczki.

Wersja WITHOUT DAC nie posiada mechanizmu przedłużania aktywności poprzez DAC i dlatego wykorzystywana jest w badaniach dotyczących bardziej krótkotrwałej aktywacji szlaku GHRH.

Ipamorelin – drugi sposób aktywacji osi GH

Ipamorelin jest jeszcze ciekawszym przykładem, ponieważ nie wykorzystuje receptora GHRH.

To syntetyczny pentapeptyd należący do Growth Hormone Secretagogues (GHS).

Oddziałuje przede wszystkim na:

GHS-R1a – Growth Hormone Secretagogue Receptor 1a

czyli receptor związany z układem grelinowym.

Badania farmakologiczne wykazały zdolność Ipamorelinu do stymulowania uwalniania GH. (PubMed)

Schemat:

Ipamorelin → GHS-R1a → przysadka → endogenny GH

Mamy więc dwa odmienne mechanizmy:

CJC-1295 → GHRHR

Ipamorelin → GHS-R1a

ale oba zbiegają się na poziomie regulacji wydzielania hormonu wzrostu.

Dlaczego CJC-1295 + Ipamorelin są badane razem?

To właśnie różnica receptorowa sprawia, że kombinacja tych dwóch związków jest interesująca z perspektywy badań osi somatotropowej.

CJC-1295 WITHOUT DAC reprezentuje sygnalizację:

GHRH → GHRHR

Ipamorelin reprezentuje:

GHS/grelinę → GHS-R1a

Nie są więc dwoma wersjami tego samego związku.

Pozwalają badać dwie różne drogi regulacji endogennego wydzielania GH.

Tesamorelin – kolejny analog GHRH

Tesamorelin również nie jest HGH.

Jest analogiem Growth Hormone-Releasing Factor/Hormone (GHRF/GHRH).

W badaniach in vitro wiąże się i stymuluje ludzkie receptory GRF, a jego aktywacja zwiększa wydzielanie GH i następnie poziom IGF-1. (DailyMed)

Schemat:

Tesamorelin → GHRHR → przysadka → GH → IGF-1

Pod względem miejsca działania jest więc bliższy CJC-1295 WITHOUT DAC niż Ipamorelinowi.

Jednocześnie Tesamorelin ma zupełnie inny status badawczy i kliniczny. Jest substancją leczniczą zatwierdzoną w USA w określonym wskazaniu – redukcji nadmiaru tłuszczu brzusznego u dorosłych pacjentów z HIV i lipodystrofią. Nie jest zatwierdzony jako lek do ogólnego odchudzania. (FDA Access Data)

HGH vs CJC-1295 vs Ipamorelin vs Tesamorelin – najważniejsze różnice

To najważniejsza rzecz do zapamiętania.

HGH jest hormonem.

CJC-1295, Ipamorelin i Tesamorelin są związkami wpływającymi na regulację jego endogennego wydzielania, choć robią to poprzez różne mechanizmy receptorowe.

HGH a IGF-1 – jaka jest zależność?

GH oraz IGF-1 są ze sobą mocno powiązane, ale nie są tym samym związkiem.

Hormon wzrostu oddziałuje na receptory GH w wielu tkankach. Jednym z następstw tej sygnalizacji jest produkcja IGF-1, szczególnie w wątrobie, choć IGF-1 powstaje również w innych tkankach. (DailyMed)

Dlatego często mówi się o:

osi GH/IGF-1

W przypadku Tesamorelinu dokumentacja kliniczna potwierdza zarówno stymulację wydzielania GH, jak i następujący po niej wzrost IGF-1. (DailyMed)

Czy peptydy stymulujące GH są tym samym co HGH?

Nie.

To jeden z najczęstszych błędów w internetowych opisach tej grupy substancji.

Somatropina jest rekombinowanym hormonem wzrostu i bezpośrednio aktywuje receptor GH.

CJC-1295 WITHOUT DAC oraz Tesamorelin oddziałują wcześniej – na receptor GHRH.

Ipamorelin wykorzystuje natomiast receptor GHS-R1a.

Można więc przedstawić całą różnicę jednym schematem:

CJC-1295 / Tesamorelin
↓
GHRHR
↓
przysadka

oraz

Ipamorelin
↓
GHS-R1a
↓
przysadka

następnie:

GH → receptor GH → IGF-1

Somatropina wchodzi natomiast bezpośrednio na poziomie GH.

CJC-1295, Ipamorelin czy Tesamorelin – czym różnią się badania?

Nie powinno się traktować tych związków jako prostych zamienników.

CJC-1295 WITHOUT DAC jest interesujący przede wszystkim w badaniach krótkotrwałej sygnalizacji GHRH i pulsacyjnej regulacji GH.

Ipamorelin pozwala analizować alternatywną drogę regulacji GH poprzez receptor grelinowy GHS-R1a. Badania przedkliniczne opisywały jego selektywność względem uwalniania GH. (PubMed)

Tesamorelin reprezentuje natomiast analog GHRH o znacznie większej ilości danych klinicznych i dobrze opisanym wpływie na GH oraz IGF-1. (DailyMed)

Somatropina pozwala badać efekty bezpośredniej aktywacji receptorów GH, z pominięciem etapu stymulowania przysadki. (DailyMed)

Cztery związki – trzy różne strategie

Całość można sprowadzić do trzech mechanizmów:

1. Bezpośredni hormon wzrostu

Somatropina → receptor GH

2. Aktywacja receptora GHRH

CJC-1295 WITHOUT DAC / Tesamorelin → GHRHR → GH

3. Aktywacja receptora grelinowego

Ipamorelin → GHS-R1a → GH

Wszystkie te drogi są związane z osią somatotropową, jednak ich punkt działania jest zupełnie inny.

Podsumowanie

Największą różnicą pomiędzy HGH a peptydami stymulującymi GH jest miejsce działania w osi hormonalnej.

Somatropina jest rekombinowanym ludzkim hormonem wzrostu i oddziałuje bezpośrednio na receptor GH.

CJC-1295 WITHOUT DAC i Tesamorelin wykorzystują receptor GHRH, stymulując mechanizmy prowadzące do uwalniania własnego GH przez przysadkę.

Ipamorelin wykorzystuje jeszcze inną drogę – receptor grelinowy GHS-R1a. (DailyMed)

Dlatego określenie wszystkich tych substancji po prostu jako „HGH” jest biologicznie nieprawidłowe.

 

Materiały BodyLab przeznaczone są wyłącznie do celów badawczych – Research Use Only. Informacje mają charakter edukacyjny i nie stanowią instrukcji stosowania ani porady medycznej.