Schowek 0
Twój schowek jest pusty
Koszyk 0
Twój koszyk jest pusty ...
Strona główna » BLOG » Tesamorelin (tesamorelina) – czym jest, jak działa i co pokazują badania naukowe?

Tesamorelin (tesamorelina) – czym jest, jak działa i co pokazują badania naukowe?



Tesamorelin (tesamorelina) – czym jest, jak działa i co pokazują badania naukowe?

 

Tesamorelin (tesamorelina) to syntetyczny analog hormonu uwalniającego hormon wzrostu (GHRH), który od lat wzbudza zainteresowanie badaczy zajmujących się endokrynologią, metabolizmem lipidów i regulacją tkanki tłuszczowej. W przeciwieństwie do wielu peptydów znajdujących się na wczesnym etapie badań tesamorelina posiada rozbudowaną dokumentację kliniczną, obejmującą randomizowane badania z grupą placebo.

Szczególnie interesujące są wyniki dotyczące tkanki tłuszczowej trzewnej (VAT), osi GHRH–GH–IGF-1 oraz zawartości tłuszczu w wątrobie.

Czym dokładnie jest tesamorelina? Jak wpływa na wydzielanie hormonu wzrostu? Czy jej działanie różni się od HGH? I co rzeczywiście udowodniono w badaniach klinicznych?
 

Czym jest Tesamorelin?

 

Tesamorelina to syntetyczny peptyd składający się z 44 aminokwasów, opracowany jako zmodyfikowany analog ludzkiego hormonu GHRH (Growth Hormone-Releasing Hormone).

Naturalny GHRH jest produkowany w podwzgórzu i odpowiada za pobudzanie przysadki mózgowej do wydzielania hormonu wzrostu (GH).

W strukturze tesamoreliny zastosowano modyfikację N-końcowego fragmentu peptydu, polegającą na dodaniu grupy trans-3-hexenoyl. Zmiana ta wpływa na właściwości farmakologiczne cząsteczki w porównaniu z naturalnym GHRH.

Tesamorelina nie jest hormonem wzrostu. Jest agonistą receptora GHRH, który oddziałuje na fizjologiczny mechanizm regulujący wydzielanie GH.

To fundamentalna różnica między tesamoreliną a rekombinowanym ludzkim hormonem wzrostu (somatropiną).
 

Jak działa Tesamorelin? Mechanizm GHRH–GH–IGF-1

 

Mechanizm działania tesamoreliny opiera się na aktywacji receptorów GHRH znajdujących się na komórkach somatotropowych przedniego płata przysadki mózgowej.

Po związaniu z receptorem GHRHR uruchamiane są wewnątrzkomórkowe szlaki sygnałowe, w tym mechanizmy zależne od cyklicznego AMP (cAMP), prowadzące do pobudzenia wydzielania hormonu wzrostu.

Proces można przedstawić następująco:

Tesamorelin → receptor GHRH → wydzielanie GH → wzrost IGF-1 → efekty metaboliczne

Hormon wzrostu uczestniczy w regulacji wielu procesów fizjologicznych, między innymi metabolizmu lipidów, gospodarki węglowodanowej i syntezy białek.

Jednym z mediatorów jego działania jest IGF-1 (Insulin-like Growth Factor 1), produkowany przede wszystkim w wątrobie.

W badaniach klinicznych tesamorelina zwiększała stężenie IGF-1, co potwierdza aktywację osi somatotropowej.
 

Nie oznacza to jednak, że wyższy poziom IGF-1 automatycznie przekłada się na lepszą regenerację, większą masę mięśniową lub korzystniejsze efekty zdrowotne. Długotrwale podwyższony IGF-1 stanowi również istotny aspekt bezpieczeństwa.

 

Tesamorelin a hormon wzrostu (HGH) – najważniejsze różnice

 

Choć tesamorelina i HGH oddziałują na tę samą oś hormonalną, ich mechanizmy nie są identyczne.

Cecha Tesamorelina HGH (somatropina)
Rodzaj substancji Analog GHRH Rekombinowany hormon wzrostu
Główny mechanizm Aktywacja receptora GHRH Bezpośrednia aktywacja receptora GH
Miejsce podstawowego działania Przysadka mózgowa Tkanki posiadające receptor GH
Wydzielanie endogennego GH Pobudzane Nie jest podstawą działania
Wpływ na IGF-1 Wzrost obserwowany w badaniach Wzrost zależny od ekspozycji i wskazania
Zależność od czynności przysadki Istotna Nie wymaga pobudzenia wydzielania GH przez przysadkę



Tesamorelina wykorzystuje zdolność przysadki do wydzielania endogennego hormonu wzrostu. Somatropina dostarcza hormon wzrostu bezpośrednio.

Nie można jednak na tej podstawie stwierdzić, że tesamorelina jest ogólnie bezpieczniejsza, skuteczniejsza lub bardziej fizjologiczna w każdym zastosowaniu.


Tesamorelin a tkanka tłuszczowa trzewna (VAT)

 

Jednym z najlepiej udokumentowanych kierunków badań nad tesamoreliną jest jej wpływ na visceral adipose tissue (VAT), czyli tkankę tłuszczową trzewną.

Tkanka ta znajduje się wewnątrz jamy brzusznej, otaczając narządy wewnętrzne. Różni się metabolicznie od podskórnej tkanki tłuszczowej (SAT).

Nadmierna ilość VAT jest powiązana z zaburzeniami metabolicznymi, insulinoopornością i zwiększonym ryzykiem sercowo-naczyniowym.

W badaniach klinicznych przeprowadzonych u dorosłych osób zakażonych HIV z lipodystrofią tesamorelina prowadziła do zmniejszenia ilości tkanki tłuszczowej trzewnej.

To właśnie na podstawie badań w tej szczególnej populacji tesamorelina uzyskała rejestrację FDA do redukcji nadmiaru tłuszczu brzusznego u dorosłych pacjentów z HIV i lipodystrofią.

Istotne zastrzeżenie: nie jest to równoznaczne z rejestracją do ogólnego leczenia otyłości ani do poprawy sylwetki u zdrowych osób.


Czy Tesamorelin powoduje ogólną utratę masy ciała?

 

To jedno z najczęściej pojawiających się pytań.

Dane naukowe wskazują, że zmniejszenie tkanki tłuszczowej trzewnej nie musi wiązać się z istotnym spadkiem całkowitej masy ciała.

W badaniach obserwowano zmiany w rozmieszczeniu tkanki tłuszczowej, które nie zawsze były widoczne na wadze.

Z tego względu tesamoreliny nie należy utożsamiać z lekami przeciwotyłościowymi działającymi na receptory GLP-1, takimi jak semaglutyd czy tirzepatyd.
 

Tesamorelin a stłuszczenie wątroby – wyniki badania z 2019 roku

 

Szczególnie interesujące wyniki opublikowano w 2019 roku na łamach czasopisma The Lancet HIV.

Badanie przeprowadzone przez Stanley i współpracowników obejmowało osoby zakażone HIV ze stłuszczeniem wątroby.

Było to randomizowane, podwójnie zaślepione badanie kliniczne z grupą placebo, w którym oceniano zmiany zawartości tłuszczu w wątrobie przez 12 miesięcy.
 

Najważniejsze wyniki

 

W porównaniu z placebo zaobserwowano:

  • 37% względnej redukcji zawartości tłuszczu w wątrobie względem wartości początkowej, jako efekt porównawczy między grupami.

  • 4,1 punktu procentowego różnicy w bezwzględnej zmianie zawartości tłuszczu w wątrobie.

  • U 35% uczestników otrzymujących tesamorelinę zawartość tłuszczu w wątrobie spadła poniżej 5%, w porównaniu z 4% w grupie placebo.

Wyniki te sugerują, że modulacja osi GH–IGF-1 może wpływać na metabolizm lipidów wątrobowych.

Nie dowodzą jednak, że tesamorelina jest skutecznym leczeniem stłuszczenia wątroby w populacji ogólnej. Do potwierdzenia długoterminowych korzyści klinicznych potrzebne są dalsze badania.
 

Publikacja: Stanley TL i wsp., The Lancet HIV, 2019. DOI: 10.1016/S2352-3018(19)30338-8.


Badanie z 2024 roku – wpływ na tłuszcz trzewny i wątrobowy

 

W 2024 roku w czasopiśmie AIDS opublikowano analizę dotyczącą tesamoreliny u osób z HIV przyjmujących terapię przeciwretrowirusową opartą na inhibitorach integrazy.

Analiza obejmowała podgrupę 38 uczestników wcześniejszego randomizowanego badania klinicznego.

U uczestników otrzymujących tesamorelinę odnotowano korzystniejsze zmiany niż w grupie placebo.

Wyniki po 12 miesiącach

Parametr Tesamorelina Placebo
Mediana zmiany powierzchni VAT −25 cm² +14 cm²
Mediana zmiany zawartości tłuszczu w wątrobie −4,2 pkt proc. −0,5 pkt proc.
Odsetek osób z redukcją VAT o co najmniej 8% 67% 13%

Różnice dotyczące VAT i zawartości tłuszczu w wątrobie były statystycznie istotne.

Nie stwierdzono natomiast istotnego zmniejszenia podskórnej tkanki tłuszczowej brzucha ani wskaźnika BMI.

To ważna obserwacja, ponieważ wskazuje na możliwość odmiennego wpływu tesamoreliny na poszczególne depozyty tkanki tłuszczowej.

Publikacja: Russo SC i wsp., AIDS, 2024. DOI: 10.1097/QAD.0000000000003965.
 

Tesamorelin a metabolizm lipidów i glukozy

 

Wpływ tesamoreliny na metabolizm jest bardziej złożony niż sama redukcja tłuszczu trzewnego.

Hormon wzrostu uczestniczy w procesach lipolizy, czyli uwalniania kwasów tłuszczowych z tkanki tłuszczowej. Jednocześnie może oddziaływać na insulinowrażliwość i gospodarkę glukozową.

Z tego względu badania nad tesamoreliną obejmują zarówno potencjalnie korzystne efekty dotyczące dystrybucji tłuszczu, jak i ryzyko zaburzeń metabolicznych.

W badaniu opublikowanym w 2019 roku nie wykazano istotnych różnic między grupami w zmianach glukozy na czczo i hemoglobiny glikowanej po 12 miesiącach.

Nie oznacza to jednak braku ryzyka hiperglikemii.

Dokumentacja FDA wskazuje, że podczas terapii zarejestrowanym lekiem zawierającym tesamorelinę może wystąpić nietolerancja glukozy lub cukrzyca.

Dlatego ocena działania metabolicznego tesamoreliny musi uwzględniać zarówno wyniki skuteczności, jak i dane bezpieczeństwa.
 

Tesamorelin a IGF-1 – dlaczego jest to ważne?

 

IGF-1 jest jednym z najważniejszych markerów aktywności osi somatotropowej.

Wzrost stężenia IGF-1 po ekspozycji na tesamorelinę stanowi przewidywany efekt farmakodynamiczny związany ze zwiększonym wydzielaniem GH.

Jednocześnie IGF-1 jest czynnikiem wzrostowym uczestniczącym w regulacji proliferacji i różnicowania komórek.

Długotrwałe podwyższenie jego stężenia wymaga ostrożnej interpretacji.

Dokumentacja rejestracyjna FDA wskazuje na potrzebę monitorowania IGF-1 podczas leczenia zarejestrowanym preparatem, ponieważ skutki utrzymującego się podwyższenia tego parametru nie zostały w pełni poznane.

Wzrost IGF-1 nie powinien być traktowany jako samodzielny dowód korzyści zdrowotnych lub regeneracyjnych.
 

Bezpieczeństwo tesamoreliny i ograniczenia badań

 

Pomimo dostępności badań klinicznych tesamorelina nie jest substancją pozbawioną ryzyka.

W dokumentacji FDA opisano między innymi:

  • zwiększenie stężenia IGF-1,

  • możliwość zatrzymywania płynów i występowania obrzęków,

  • bóle mięśni i stawów,

  • objawy zespołu cieśni nadgarstka,

  • zaburzenia tolerancji glukozy,

  • reakcje nadwrażliwości,

  • odczyny w miejscu podania.

Zarejestrowane produkty zawierające tesamorelinę mają również określone przeciwwskazania, obejmujące między innymi aktywne nowotwory złośliwe, ciążę i niektóre zaburzenia osi podwzgórzowo-przysadkowej.

Nie ustalono długoterminowego bezpieczeństwa sercowo-naczyniowego terapii.

Wyniki badań klinicznych dotyczą określonych preparatów, dawek i populacji pacjentów. Nie można automatycznie przenosić ich na produkty badawcze pochodzące z innych źródeł.
 

Tesamorelin a inne peptydy oddziałujące na hormon wzrostu

 

Tesamorelina jest często omawiana razem z innymi związkami badanymi w kontekście osi GH–IGF-1.

Warto jednak odróżnić poszczególne mechanizmy.

Tesamorelin jest agonistą receptora GHRH.

CJC-1295 należy do grupy syntetycznych analogów GHRH, ale jego właściwości farmakokinetyczne zależą od konkretnej postaci związku.

Ipamorelin jest agonistą receptora greliny, znanego również jako receptor wydzielania hormonu wzrostu (GHSR).

Somatropina (HGH) jest natomiast rekombinowanym hormonem wzrostu, a nie peptydem pobudzającym receptor GHRH.

Różnice te mają znaczenie dla interpretacji badań nad wydzielaniem GH, zmianami IGF-1 oraz efektami metabolicznymi.

Nie ma podstaw, aby na podstawie samego mechanizmu receptorowego uznawać połączenia tych substancji za skuteczniejsze lub bezpieczniejsze.
 

Czy Tesamorelin jest peptydem na odchudzanie?

 

Z naukowego punktu widzenia takie określenie jest zbyt dużym uproszczeniem.

Tesamorelina wykazuje udokumentowany wpływ na ilość tkanki tłuszczowej trzewnej w określonych populacjach klinicznych.

Nie jest jednak zarejestrowana przez FDA do ogólnego leczenia otyłości ani do kontroli masy ciała.

Zmniejszenie VAT, redukcja całkowitej masy ciała i poprawa składu ciała to różne punkty końcowe badań.

Dlatego nie należy porównywać wyników tesamoreliny z procentową utratą masy ciała obserwowaną w badaniach nad lekami przeciwotyłościowymi bez uwzględnienia różnic w populacji, czasie obserwacji i metodologii.
 

Najważniejsze wnioski z badań nad tesamoreliną

 

Tesamorelina stanowi interesujący przykład peptydu, którego mechanizm działania został dobrze scharakteryzowany, a określone efekty metaboliczne potwierdzono w badaniach klinicznych.

Najważniejsze ustalenia naukowe obejmują:

  1. Tesamorelina jest syntetycznym analogiem GHRH pobudzającym wydzielanie endogennego hormonu wzrostu.

  2. Aktywuje oś GHRH–GH–IGF-1 i zwiększa stężenie IGF-1.

  3. W badaniach u osób z HIV i lipodystrofią zmniejszała ilość tkanki tłuszczowej trzewnej.

  4. W wybranych badaniach klinicznych wykazano również zmniejszenie zawartości tłuszczu w wątrobie.

  5. Redukcja tłuszczu trzewnego nie musi oznaczać istotnej utraty całkowitej masy ciała.

  6. Długoterminowe bezpieczeństwo oraz zastosowania poza zatwierdzonym wskazaniem wymagają dalszych badań.

Tesamorelina pozostaje ważnym przedmiotem badań nad regulacją hormonalną i metabolizmem, ale jej właściwości nie powinny być przedstawiane jako uniwersalne rozwiązanie w redukcji tkanki tłuszczowej lub poprawie sylwetki.

Bibliografia naukowa

1. FDA – EGRIFTA WR (tesamorelin), Prescribing Information, 2025.
Dokumentacja rejestracyjna obejmująca mechanizm działania, wskazania, przeciwwskazania i bezpieczeństwo.
https://www.accessdata.fda.gov/drugsatfda_docs/label/2025/022505s020lbl.pdf

2. Stanley TL i wsp. (2019).
Effects of tesamorelin on non-alcoholic fatty liver disease in HIV: a randomised, double-blind, multicentre trial.
The Lancet HIV, 6(12), e821–e830.
DOI: 10.1016/S2352-3018(19)30338-8
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/31611038/

3. Russo SC i wsp. (2024).
Efficacy and safety of tesamorelin in people with HIV on integrase inhibitors.
AIDS, 38(12), 1758–1764.
DOI: 10.1097/QAD.0000000000003965
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/38905488/


Informacja naukowa: Artykuł ma charakter edukacyjny i przedstawia wyniki opublikowanych badań. Nie stanowi porady medycznej ani instrukcji stosowania tesamoreliny. Dane kliniczne dotyczą zarejestrowanych produktów leczniczych i nie potwierdzają bezpieczeństwa, skuteczności ani jakości materiałów oferowanych jako odczynniki badawcze.


Przejdź do strony głównej Wróć do kategorii BLOG
Copyright 2026 © - bodylabshop.pl | Zarządzaj ciasteczkami | Wszelkie prawa zastrzeżone. Realizacja: osv.pl
USTAWIENIA PLIKÓW COOKIES
W celu ulepszenia zawartości naszej strony internetowej oraz dostosowania jej do Państwa osobistych preferencji, wykorzystujemy pliki cookies przechowywane na Państwa urządzeniach. Kontrolę nad plikami cookies można uzyskać poprzez ustawienia przeglądarki internetowej.
Są zawsze włączone, ponieważ umożliwiają podstawowe działanie strony. Są to między innymi pliki cookie pozwalające pamiętać użytkownika w ciągu jednej sesji lub, zależnie od wybranych opcji, z sesji na sesję. Ich zadaniem jest umożliwienie działania koszyka i procesu realizacji zamówienia, a także pomoc w rozwiązywaniu problemów z zabezpieczeniami i w przestrzeganiu przepisów.
Pliki cookie funkcjonalne pomagają nam poprawiać efektywność prowadzonych działań marketingowych oraz dostosowywać je do Twoich potrzeb i preferencji np. poprzez zapamiętanie wszelkich wyborów dokonywanych na stronach.
Pliki analityczne cookie pomagają właścicielowi sklepu zrozumieć, w jaki sposób odwiedzający wchodzi w interakcję ze sklepem, poprzez anonimowe zbieranie i raportowanie informacji. Ten rodzaj cookies pozwala nam mierzyć ilość wizyt i zbierać informacje o źródłach ruchu, dzięki czemu możemy poprawić działanie naszej strony.
Pliki cookie reklamowe służą do promowania niektórych usług, artykułów lub wydarzeń. W tym celu możemy wykorzystywać reklamy, które wyświetlają się w innych serwisach internetowych. Celem jest aby wiadomości reklamowe były bardziej trafne oraz dostosowane do Twoich preferencji. Cookies zapobiegają też ponownemu pojawianiu się tych samych reklam. Reklamy te służą wyłącznie do informowania o prowadzonych działaniach naszego sklepu internetowego.
ZATWIERDZAM
Korzystanie z tej witryny oznacza wyrażenie zgody na wykorzystanie plików cookies. Więcej informacji możesz znaleźć w naszej Polityce Cookies.
USTAWIENIA
ZAAKCEPTUJ TYLKO NIEZBĘDNE
ZGADZAM SIĘ
zamknij
Kontrast
Wielkość tekstu
Wysokość linii
Odstęp liter
Kursor
Skala szarości
Ukryj obrazy
Czytelna czcionka
Wyłączenie animacji
Wyrównanie tekstu
Nasycenie
Podkreśl odnośniki
Czytnik ekranu
Zresetuj wszystkie ustawienia